Urban Void 11


Οι προσφυγικές πολυκατοικίες της λεωφόρου Αλεξάνδρας, οκτώ ημιεγκαταλειμμένα κτίρια στην σειρά, απέναντι από το γήπεδο του Παναθηναϊκού, αποτελούν ένα «κενό» στο κέντρο της Αθήνας.  Σε μία πόλη που διευρύνεται από κύματα προσφύγων και μεταναστών είναι το τελευταίο σημείο που διεκδικεί ακόμα στην κυριολεξία να  ονομάζεται «προσφυγικό». Η πολιτεία, στην αγωνιώδη της προσπάθεια να στήσει την ολυμπιακή εικόνα της πόλης,  αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην κατεδάφισή τους και στην υπό όρους μερική διατήρησή τους.
Η δράση του Αστικού Κενού στις πολυκατοικίες ήταν η δημιουργία σειρών αναμονής μπροστά  από τις κλειστές κεντρικές εισόδους του κτιρίου  που βλέπει στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Κάθε  σειρά αναμονής σχηματιζόταν από τα μέλη της ομάδας, από κατοίκους των προσφυγικών και από περαστικούς που παρέκκλιναν από τη συνήθη διαδρομή τους κατά μήκος της λεωφόρου. Οι αναμένοντες, ο ένας μετά τον άλλον, πλησίαζαν και στέκονταν στις εισόδους του κτιρίου, μέσα από τα παράθυρα των ξύλινων θυρών κοιτούσαν σιωπηλά το εσωτερικό του για λίγες στιγμές,  αποχωρούσαν, μετέβαιναν στο τέλος της σειράς, ανέμεναν και πάλι για να βρεθούν  στην αρχή της, στο εσωτερικό του κτιρίου.
Η απροσδόκητη εμφάνιση στο πιο δημόσιο εγκαταλειμμένο κτίριο του συγκροτήματος των προσφυγικών, μιας καθημερινής εικόνας, αυτής του σχηματισμού σειρών αναμονής,  υπονοεί και υπενθυμίζει την καρτερική προσδοκία οριστικής κατοίκησης των πολυκατοικιών και  του υπαίθριου χώρου τους.


The refugee housing on Alexandra Avenue, a row of eight half-abandoned blocks opposite the Panathinaikos stadium, constitute a ‘void’ in central Athens. In a city swelling with waves of refugees and immigrants, it is the last point that still lays literal claim to the label ‘refugee’. In its desperate attempts to stage-manage Athens’ Olympic image, the state is torn between demolishing the buildings and partially restoring them on certain conditions.
Urban Void’s action involved forming queues in front of the locked main entrances to the block that looks out onto Alexandra Avenue. Each of the queues was made up of group members, block residents and passers-by that deviated from their usual route along the avenue. One after the other, the queuers approached and stood at the entrances to the building, silently peered into the interior through the windows in the wooden doors for a few moments, withdrew and walked to the end of the queue to await their turn once again at its front, to peep into the building’s interior.
The unexpected appearance of an everyday image—forming a queue—outside the most public of the abandoned buildings in the refugee complex hints at and calls to mind the patient wait to inhabit the blocks and their grounds on a permanent basis.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: